Rin / Ye de Cubic école

[CS EV-SS]  -Tango in Cubic School's Fancy Party-

       ที่นี่.....โรงเรียนฉัน.....ในวันเสาร์

       เพราะว่างานแฟนซีที่หลวมตัวมาร่วมด้วยแท้ๆ ทำให้ฉันต้องมาแกร่วอยู่ที่โรงเรียนในวันหยุดตอนค่ำๆมืดๆ  ไม่ต้องพูดถึงยิ่งงานแต่งชุดแปลกๆแบบนี้ด้วย

       ในกลุ่มก๊วนน้ำชาหลังห้องเมื่อปีที่แล้ว...... เกือบทุกคนได้ชุดแบบเข้ากับปรกติวิสัยของคนใส่ประมาณหน้ามือเป็นหลังมือ

       ...ฉันกับภูมิเหมือนจะตกอยู่ในประเภทเดียวกัน คือ....ซามูไรนักดนตรีอะไรสักอย่าง?

       ลี่ลี่ก็ชุดญี่ปุ่น....แต่เป็นชุดเกมญี่ปุ่นอย่างมาริโอ้ไปเสียได้  ส่วนไผ่ก็กลายเป็นทหารยุโรปไปซะแล้ว  คนละมุมโลกกับลี่ลี่เลย

       ฟ้าที่ใส่เที่คาดผมหูแมวก็.....แปลกตาดีเพราะไม่ค่อยได้เห็นฟ้าปล่อยผมเท่าไหร่

       ส่วนที่คนดูชุดไม่หวือหวาผิดจากอะไรที่เห็นคนใส่ในชีวิตประจำวันที่สุดก็......พู่

       ถ้าไม่นับหน้ากากกันหวัด(?)พร้อมลายพิลึกๆนั่น..... มันก็ชุดคอซองนักเรียนม.ต้นโรงเรียนรัฐบาลทั่วๆไปธรรมดานี่แหละนะ

เพราะโรงเรียนเราให้ใส่เครื่องแบบได้อิสระ.... ชุดที่พู่ใส่อยู่ทุกวันก็คงเป็นชุดสมัยม.ต้นของพู่ แต่ฉันรู้สึกว่ามันเป็นเครื่องแบบม.ปลายธรรมดาไปแล้วแฮะ

       ได้เห็นพู่ใน “สภาพที่ดูเป็นนักเรียนม.ต้นตามปรกติ” แบบนี้แล้ว....อดคิดไม่ได้ว่า......พู่สมัยม.ต้นจะเป็นยังไงบ้างนะ?

       ถึงใครจะว่าระยะเวลาแค่ปีสองปีระหว่างม.ต้นกับบม.ปลายมันไม่ทำให้คนเปลี่ยนแปลงไปได้มากหรอก.....

       แต่ฉันรู้.....ดูจากฉันเอง ปีสองปีนั่นก็ต่างกันได้มากมายอยู่

        ...มันนานแค่ไหนแล้ว...ที่ฉันไม่เคยมาร่วมงานเลี้ยงอะไรเลย?

        เพราะไม่สะดวกเดินทาง.. เพราะไม่รู้จะมากับใครเพื่อไม่ให้รู้สึกว่ามาแล้วไม่รู้จักใครอยู่คนเดียว?

      …ทำไมฉันถึงต้องรู้สึกแปลกใจอยู่นะที่เมื่อถึงกลางงานมีการเปิดฟลอร์ให้ลีลาศ... ก็มันปรกติของ “งานเลี้ยง” นี่นา

หลายต่อหลายคนออกโลดแล่นตามจังหวะเพลง ในขณะที่อีกหลายคนก็ยังคงอยู่ ณ ตำแหน่งด้านนอกขอบเขตของโซนกิจกรรม ไม่ว่าจะเพราะไม่กล้าพอ ไม่สันทัดในทางนี้ หรือไม่รู้จะขอใครเป็นคู่ออกไป........ไม่ว่าจะเพราะเหตุผลข้อเดียวหรือทั้งหมดรวมกัน

       โดยปรกติวิสัย..... ฉันที่เป็นหนึ่งในคนที่อยู่รอบนอกเพียงเฝ้าดูคนอื่นๆวอลท์ช้าๆไปตามฟลอร์ คงจะถูกจัดอยู่ในประเภทที่หนึ่งและสองด้วยกัน

       .....ไม่กล้า....... เพราะลำพังแค่ให้ใส่ชุดนี้เดินเข้ามาให้คนเห็นนี้ก็อาศัยความหน้าทนอยู่มากพอแล้ว บวกกับความรุ่มร่ามน่ารำคาญของแขนเสื้อที่ชายผ้ายืดๆยาวๆ.... ชุดแบบนี้ยังไงก็ไม่ไหว

       .....ไม่สันทัด..... ที่ผ่านมา...เกือบๆ 9 เดือนได้นี่ฉันหัดแต่ไจฟ์เป็นหลัก จนตอนนี้พอถูไถไม่กระย่องกระแย่งติดๆขัดๆเหมือนสมัยเริ่มใหม่ๆแล้วแต่ก็....ยังไม่ได้เก่งกาจอะไรหนักหรอก.... พี่ปรายบอกว่าว่างๆตอนปิดเทอมอาจส่งให้ลงแข่งดู ให้ลองเปลี่ยนบรรยากาศบ้างหลังจากที่ผ่านมาตลอดจับคู่เต้นกับแค่ตัวพี่ปรายเองเพียงคนเดียว.... เห็นว่าจะลองให้คู่กับนักเรียนเก่าที่พี่ปรายเคยสอนมาแทน.....

       “ที่สุดแล้ว....อะไรที่จะได้แน่ๆจากการเข้าคู่กัน  คือได้เข้าหาคนอื่นสร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ๆ.... อย่างน้อยถ้าลองเปลี่ยนคราวนี้น้องรินก็ได้รุ้จักคนเพิ่มอีกคนนึงแน่ๆแล้ว”

       เพราะงั้นไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมา พี่ปรายกับอากิเยร์โมเลยเริ่มสอนฉันให้หัดแทงโก้เผื่อไว้

       ...ถ้าเล่นแต่เพลงจังหวะอื่นที่ไม่ใช่แทงโก้กับไจฟ์......คงไม่ค่อยน่าจะเป็นไปได้หรอกที่ฉันจะ “เล่น” ด้วย

       เนื่องจากฉันคงจะเป็นคนเดียวในกลุ่มขาประจำวงน้ำชาที่ไม่ได้มางานปีใหม่เมื่อปีที่ผ่านมา  แล้วเห็นว่า....ตอนงานนั้นก็มีให้เต้นลีลาศกันเหมือนกัน............

       ดูเหมือนลี่ลี่คงคิดว่ามันน่าสนุกที่จะได้เห็นฉันออกไปเต้นลีลาศ หลังจากคงได้เห็นลีลาลีลาสคนอื่นๆกันแล้วว่าใครเอาตัวรอด ใครไม่รอด............ กระทั่งแทบจะเสนอตัว “ลาก” ฉันออกไปเป็นคู่เต้นกัน ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรกับฉันหรอกนะที่จะออกไปเต้นกับลี่ลี่....หาก”จังหวะ”มันอำนวย  ตามที่พี่ปรายบอก... การออกไปลีลาศกับใคร...."ไม่จำเป็น" ต้องมีความหมายอะไรมากกว่าการเข้าสังคมธรรมดาเท่านั้น.....

       แต่......

       ฉันที่ปรกติเต้นกับพี่ปรายเพียงคนเดียวมาตลอด จากพี่ปรายที่สูง 170 กว่าๆ กับลี่ลี่ที่สูงน้อยกว่าเป็น 10 เซน.....

ขืนไปตามความเคยชิน ก้าวทีคงลากลี่ลี่เหมือนกรรมกรลากกระสอบมากกว่าเต้นลีลาสคู่กันซะมากกว่า มันจะลำบากอยู่นา......

และแน่นอนว่า “ทหารประเทศเพื่อนบ้าน” ของประเทศเจ้าของชื่อชุดที่ลี่ลี่ใส่อยู่….เดี๋ยวคงจะได้เกิดอาการใจน้อยขึ้นมาอีก?

       คิดไปคิดมา ฉันบอก”น้องสาว”ที่ดวงขาลงพร้อมกันเรื่องจับสลากไปเพียงแค่ว่า  “ไม่ละ เต้นไม่เป็น”

       เสียงจังหวะดนตรีของเพลงที่เล่นขึ้นมาเป็นลำดับต่อไปทำให้ฉันเลิกคิ้ว ....ทำไมถึงไม่คิดถึงไว้นะ?

       ....ฟลอร์เฟื่องฟ้า……

       เพลงนึงที่ฉันได้ฟังบ่อยมากในช่วงที่ผ่านมาเพราะเป็นเพลงไทยที่พี่ปรายเอาไว้ให้ฝึกแทงโก้ตัดเลี่ยนเพลงภาษาต่างประเทศและเพลงบรรเลงล้วนที่มีเป็นสิบเพลง นอกจากนั้น...เพราะเป็นเพลงไทยทำให้มาร์กจุดจับจังหวะได้ง่ายขึ้น

        ถ้าจะ........ออกไป คงต้องหาคนที่ความสูงต่างจากพี่ปรายให้ได้น้อยที่สุด

       ‘ซึ่งคงมีเพียง…….’

       ระดับสายตาฉันเหลือบเปลี่ยนไปที่กลุ่มคนอื่นๆที่ยังไม่ได้เข้าร่วมวงลีลาศ

        .......แค่นักเรียนมัธยมปลายในชุดมัธยมต้นที่อยู่ในงานนี้ด้วยกันเท่านั้น

       ...พู่จะเต้นแทงโก้เป็นมั้ยนะ....?

-----[CS EV-SS]  -Tango in Cubic School-  :  End-----

เนื่องจากนี่เป็นแค่การมาโยนกระเทียม (กระเทียมที่มีขายตามแผงดอกไม้ไฟ ที่โยนแล้วมันแตกดังเปีะๆน่ะ ไม่ใช่กระเทียมในครัวเป็นหัวๆน่อ)  ไม่ได้กะจะมาโยนเป็นระเบิดหรือประทัด ดังนั้น.....ตัดจบแบบชั่วๆอย่างนี้แหละ 555

ปล่อยให้เดาตอนจบเอาเองว่าตกลงแล้ว เย้มันได้ชวนพู่กันออกไปแทงโก้ด้วยกันรึเปล่า แล้วถ้าได้ชวนพู่กันจะตกลงหรือปฏิเสธ  (อาจต่อยอดมีภาคต่อตอนงานปีใหม่ หุๆ -v-+)

          -สรุป-

       -เย้ในงานค่อนข้างจะซึมกะทื่อเนื่องจากเฟลกับชุดตัวเอง + ชุดลี่ลี่ (เฟลแทนแม้ว่าเป็นไปได้ว่าหลังๆลี่ลี่จะทำใจได้และพยายามสนุกไปกันงาน)

       -หลังจากมาส่ง พี่ปรายกำชับว่า....ถ้ามีลีลาศแล้วเป็นจังหวะที่เต้นได้ ควรจะลองออกไปเต้นกับใครดู เพื่อเป็นการเตรียมตัวเพื่อลดความประหม่า ก่อนถึงเวลาต้องไปเปลี่ยนคู่เต้นเป็นนักเรียนเก่าของพี่ปรายที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

       -เย้เต้นเป็นแต่ละตินคือไจฟ์กับ standard แค่ แทงโก้ พอเจอพวกจังหวะอื่นที่ไม่ชอบอย่าง waltz cha-cha-cha เลยปัดไปว่าเต้นไม่เป็น

       -แต่แล้วก็ถูกวงดนตรีในงานหักหลัง(? ฮา)  ปล่อยแทงโก้ออกมาจนได้

       -เริ่มมองหาคนที่พอเป็นไปที่จะออกไปลีลาศกันแล้วก็.....ไม่พ้น "คนที่เคยหวังไว้อยู่แล้ว"

       เนื่องจากคงมีปัญญา + เวลาเขียนเรื่องในงานแฟนซีได้แค่นี้ (ที่หายไปพักนึงนี่ก็เพราะมัวแต่ไปวาดรูปส่งคนอื่นอยู่ง่ะ - -")  เลยขอรวบบอกข้อมูลที่ไม่ได้เขียนถึงข้างบนไว้ด้วยเลย เรื่องท่าทีเกี่ยวกับระเบิดใหญ่ๆในงานนี้

       -เรื่องไอริสกับไทย แม้จะค่อยข้างสนิทกับไทยผ่านเวรวันศุกร์ แต่เย้จะไม่ถึงกับไม่พอใจกับไอริสมากๆ คือมีเหมือนกันที่รู้สึกว่าไอริสทำรุนแรงไป แต่ใจนึงก็พอเข้าใจว่าชุดที่ไม่เข้ากับตัวเองแล้วต้องมาใส่ มันทำให้เสียอารมณ์ขนาดไหนเมื่อต้องตกเป็นเป้าความสนใจของคนอื่นมากๆ (มันเองก็เป็น)

       -เรื่องแผลเป็นของครูเอม  เย้มันเห็นแล้วก็คงปิดปากเงียบ จะไม่มีอาการผิดไปจากเดิมต่อครูเอมในคลาสสเปนแน่ๆ มันถือว่าเคารพความเป็นส่วนตัวว่าทุกคนมีอดีตที่ไม่น่าจดจำและคนอื่นไม่ควร"ไปสอด"อยากรู้กันทั้งนั้น

....ตอนนี้ขอออกตัวว่าขอเขียนเรื่องเกี่ยวกับงานแฟนซีแค่นี้ก่อน ถ้ามีเวลาหรือมีปมให้ต่อยอดได้เพิ่มเติมอาจจะมีเขียนเพิ่มนิ  - -"